Jesaja 42:10-13

Zing voor de HEER een nieuw lied,
laat zijn lof klinken van de einden der aarde,
jullie die de zee bevaren, en alles wat leeft in zee,
jullie, eilanden, en allen die daarop wonen.
Laat de woestijn en zijn steden hun stem verheffen,
de tentenkampen waar de stam Kedar leeft;
laat de rotsbewoners uitbarsten in gejuich,
luidkeels roepen vanaf de toppen van de bergen.
Laten zij de HEER hulde bewijzen
en zijn lof verkondigen op de eilanden.

De HEER zal optrekken als een krijgsheld,
als een aanvoerder wakkert hij de strijdlust aan.
Hij blaast alarm, hij slaakt een strijdkreet.
Heldhaftig verslaat hij zijn vijanden.

Hij die is, die was & die komt!

Kerst is een veilig feest.
Veilig geworden, veilig gemaakt, in ieder geval.

Een kind in een kribbe.
Los van een paranoïde Herodes lag en ligt daar niemand wakker van…

Jezus is een veilig figuur.
Veilig geworden, veilig gemaakt, in ieder geval.
Zachtaardig – meestal toch – en, als je wilt, je beste vriend.

Los van een paar al te orthodoxe Jeruzalemse bobo’s van lang geleden,
los van een opgehitste meute op een goede vrijdag,
krijgen weinigen nog hoge bloeddruk van Hem.

Zelfs de grootste heidenen kunnen leven met de vrede op Kerst.
Hoogstens krijgen ze de kriebels van onze dennenaalden…

Als we mochten zingen in de kerk, dan zouden we dat uit volle borst doen.
“Nu zijt wellekome, Jesu, lieve Heer!”

Zeker weten?

“Nog eenmaal zal Hij komen, als rechter van ’t heelal”.
O ja…

* * *

Onze voorouders hadden zo hun mankementen – zeker weten.
Maar dat ze Advent – net als de Lijdenstijd – als een tijd van bezinning (en vasten – oh, boy!) beschouwden, dat was nog niet zo’n rare gedachte!

Want, als ik eerlijk ben, parkeer ik gedachten over Jezus’ tweede komst graag ergens in een stoffig hoekje.
Jawel: ik zie en begrijp en weet en voel hoe deze wereld snakt naar verlossing – absoluut!

Maar
Maar ik

Zo gaat ’t mij althans.

En dan is ’t best een wake-up call als ik hier onze Heer voor me moet zien als krijgsheld.
Dat is hoe Hij weer zal komen: hard, onverslaanbaar, zegevierend.
En: een ramp voor wie in het vijandelijke kamp bivakkeert…

Goed om dat beeld even niet opzij te drukken, dunkt me.
Nog maar eens lezen dan.
Daarnet een zeldzaam zachthandige dienaar die z’n stem niet verhief.
Hier een heldhaftige generaal die voor niets en niemand stopt.

Hij die was en Hij die komen zal: dezelfde, maar toch anders.

Ja, ik – en jullie ook, hoop ik – wij proberen Hem in zijn bescheidenheid na te volgen.
Voor ons hoeft niemand te buigen – die tijd hebben we hopelijk definitief gehad.

Maar voor Hem?
Beter buig ik m’n knieën.
In ieder geval voor nu.

Dan kan ik straks dat nieuwe lied meezingen…

 

Deze bijdrage is van Ds. Dick Noort